Benim Bir Dostum Yok! Ama Bir Ä°htimal Daha var!
Çok sevdiÄŸim bir film vardır, bu filmin repliÄŸinde Müjdat Gezen şöyle der: “En güzel dostluklar ancak kırk yılda kazanılır, bu kazanılan dostluk biterse de bitmesi için bir kırk yıl daha gerekir…” Yani gerçek dostluklar bir sözle bitmez, çünkü gerçek dostluklar bir ömürde kazanılır. Hayat zordur, insanlar birbirlerini kırıp dargın kalabilirler ama unutulmamalıdır ki her zaman “Bir Ä°htimal Daha Var”dır. Bu cuma çalışmalarımın sıkıntısından kurtulup bir film izlemek istedim, arÅŸivime baktım ve uzun zamandır izlemek istediÄŸim bir film olan “BÄ°R Ä°HTÄ°MAL DAHA VAR” ı izlemeye karar verdim.
Bu uzun zamandır izlemek istediğim filmin bir özelliği vardı; çok acıdır, merhumların oynadığı son filmdi. Bu filmimizde, büyük usta Savaş Dinçel ile yeni kaybettiğimiz, hep iyi anılarla anacağımız, Osman Yağmurdereli abimiz başrolleri Mustafa Alabora ve Müjdat Gezen ile paylaşıyordu. Filmimiz; çok iyi dost olan, artık esas mesleklerini icra edemeyen, beş eski müzisyenin hikâyesini anlatıyor. Filmde ki kahramanlar, bir birinden farklı olmalarına karşın, tek ortak yanları ve buluşma noktaları,Türk Sanat Müziği ve birbirlerini olan ölesiye sevgileridir.
Yukarda bahsettiÄŸim replik, bana filmi izlediÄŸim gün ve dün yaÅŸadıklarımdan sonra çok ÅŸey kattı. Filmde bahsedilen gerçek dostluk kavramını daha iyi anlamama sebep oldu. Bu film bana bir insana “gerçek dostum” diyebilmenin uzun yıllar alacağını veya gerçekten bir kırk yıl zaman geçmesi gerektiÄŸini de öğretti. Dün çok düşündüm ve kendime “benim gerçek bir dostum var mı?” diye sordum. Fakat kendime bu soruyu sorduktan sonra anladım ki benim gerçek dostum yok! Benim gerçek dostum yok, çünkü kırk yaşıma en az bir yirmi senem var.(espri) Ve biraz daha düşündükten sonra gördüm ki filmde bahsedildiÄŸi gibi gerçek manada benim ne bi arkadaşım için canımı verebileceÄŸimi ne de bir arkadaşım benim için canını verebileceÄŸini fark ettim. Bu durumum beni çok üzdü; çünkü yaradılışımız da var olan yani fıtratımız gereÄŸi insanlar arkadaÅŸlıklar dostluklar edinme gereÄŸi duyuyor. Ve gariptir insan; kendisine yapılmasını beklenen bir ÅŸeyi baÅŸkasına da yapma ihtiyacı hissediyor. Yani insan, beraberce yaÅŸamayı, yanındakiyle sorunlarını paylaÅŸmayı, eÄŸlenmeyi, sinemaya gitmeyi, hatta ve hatta nerde ucuz bir dürümcü varsa oraya beraberce gitmeyi istiyor. Fakat fark ettim ki beraberce sinemaya, ucuz dürümcüye, eÄŸlenmeye gittiÄŸiniz bir arkadaşınızı bir anda küçük bir kırılma veya dargınlıkla silmeye baÅŸarabiliyoruz. Evet, ÅŸimdi “BÄ°R Ä°HTÄ°MAL DAHA VAR” ı çok daha iyi anlıyorum. Benim gerçek dost edinebilmem için bir yirmi seneye daha ihtiyacım var. Benim bir arkadaşım için maddi ÅŸeylerin dışında manevi ÅŸeyleri de verebilecek konuna gelmeme çok zaman var. Anlıyorum ki arkadaÅŸ dediÄŸin ucuz bir kelimeye, kırk yıl sonra kazanacağın dost kelimesi çok basit düşüyor.
Dün şunu anladım;
Sev seve bildiğin kadar, sevil sevile bildiğin kadar. Ama severken de sevilirken de sevmenin ve sevilmenin adını hemen koyma!!!!
“Dostum” sözcüğünün günümüzde o kadar basitleÅŸtirildiÄŸini düşününce bu 40 yılın gerçekten de gerekli olduÄŸunu görebiliyor insan, hemen dostum dememelisin dostum… Bir 40 yılımız daha var önümüzde sanırım…
Dost edinmek kolay deÄŸil, biz ne kadar dost olabiliyoruz acaba?
Dost bulduğunda ise dört elle sarılmak gerek ki biz de ona dost olabilelim.