Geceler aÄŸlasam da sabahları aydınlatan bendim. Vedalarla süslenmiÅŸ onlarca cümleden sonra iÅŸte gene sıra bana geldi. Gülüşüme aldanmayın… Ne periyim, ne melek. Ãœrkükmesin gözlerimdeki karanlık cihan sizi. Kalbimede sakın uÄŸramayın, uÄŸraÅŸmayın aÄŸlatamazsınız beni… DoÄŸarım aleyna, batarım amenna… Kalemimin sataÅŸma vakti çoktan gelmiÅŸti. Farkındayım dünya’yı eskisi gibi aydınlatamadığımın. Kanatlarım yoktu eskisi gibi. Gayri “artık” la baÅŸlayan cümleler kurmayı yasakladım kendime. HerÅŸey neyse öyle kalmalıydı… “Artık” diye birÅŸey olamazdı. Yeni arzularım, yeni umutlarım yoktu. Giderek hafifledi dünyanın içimde tuttuÄŸu yer. Aslında bu Dünya’ya mahkumduk hepimiz, ben kendimi bildim bileli tek kiÅŸilik bir zindanda kalıyordum duvarları camdandı, görebiliyordum evrenin mekemmelliÄŸini. Åžimdiyse küçücük bi pencerem dahi yok. Her yer karanlık görebilmek için ışık laÄŸzımmış, ışık diyorum adımı söylemek istiyorum çünkü… Gardiyan da benim mahkum da. Zindan çok karanlık lakin küçük deÄŸil hemde hiç deÄŸil. Hala duvarlarına dokunamadım. Çok koÅŸtum çok yoruldum ulaÅŸamadım. Oturdum kaldım. Ellerime deÄŸen biraz toprak aradada ufak tefek taÅŸlar… Sanmayın ki benim karanlığım ıssız ve sessiz. Benim mahzenim çok kalabalık onları göremem, dokunamam ama duyabilirim. Kimisi aÄŸlar, kimisi güler, hele bir tanesi var sesi çok yakından gelir, sesini duyunca o güzel gözleri görür gi olurum. Lakin oda çabuk terkeder beni. Onu çok severim hep beklerim. O da beni sever sanırım. Bana hep aynı kelimeleri söyler: “bye, bye”… Bye bye der ve gider. Gelir ve gider. Ben cevap veremem… Kelimeleri fazlasıyla yordum ve kirlettim. Bu kadarı yeter. Bu arada bana “bye, bye” diyen bi bebektir. O ne aÄŸlar, ne güler sadece “bye,bye” der ve gider. Bir de bazen uyur kollarımda… Ona dokunamam, öpemem göremem, koklayamam; lakin hissdebilirim. Biliyorum bir gün uyanacak ama o zamanda ben uyumuÅŸ olacağım. Yani vuslata eriÅŸmem mümkün deÄŸil….!

Popularity: 1% [?]