Ev ile iş arasında gidip gelirken ve hayat öylece devam ederken… Erken yaz indirimine mecburi karar veren dükkan sahip/sahibeleri maillerle %50 indirim haberlerini bildirmekte gecikmedi, gün boyu uğrak yerim olan mail listeme…

Dün fırsat bu fırsat diyerek, biraz da bildiğim halde bu ilk indirimlere inanmanın sadece kendi egomuza yenilme isteğinin sahte yanı olduğunu, yine de iş dönüşü servisten indiğim gibi kendimi mağazalara attım. Ahh ah… O ne büyük keyiftir, aman ne büyük bir hedeftir!! Öncesinde hahh dedim iş yok ya Sibel iş yarattı kendine!! Ki kaç haftasonudur Çeşme, Dikili v.b. tatil planlarını bütçe ayarlamalarımdan dolayı reddederken şeytanın kıskancına takıldım bu sefer.

(Hande bu kısmı duyma!! Elden ne gelir sen tatildeyken benden daha fazla evde film seyretmemi bekleme ki filmlerde de gördüğüm her yeni yaz kıyafetinde aklım yine alışverişteyken…).

Yok %50 henüz başlamamış Alsancak genelinde, kanmayalım bu etiketlere!! Öncesinde; etiketler tarafımca belli ürünler üzerinden baz alınarak kaydedilmişti hafızama.

Şirkette bir kalem bir kağıtla başladım tehlikeli girişimin hazırlık bölümüne. “Hımm… başka ne olabilir?” diyerek gereklilik gibi zor durumda kullanılabilecek bir liste hazırladım kendime. Napalım yaz dolayısıyla evlilik listesi hazırlayanlar olabilir bizde de böyle!! Durum biraz gönül eğleme(:

Saç bakım ürünü, saç kremi, tonik, beyaz göz şeysi(far değil de maksat gözü belirginleştirmek olanından), dudak parlatıcı, faktörlü yüz ve vücut kremi, yaza ayak uydurabilecek kadar hafif ve bir o kadar kalıcı bir parfüm(bulunur. Bulunur di mi öylesi!!)…v.s.

Bu liste bugün itibariyle hala elimde. Eve gittiğimde evdekiler sormasa fark etmeyecektim alışveriş listesi diye bir kağıt hazırladığımı ve çantama birkaç saat öncesinde attığımı(: Evet krem…!! Evet kediye mama da alacaktım da aman kafama göre takılmışım. Galiba sıcaktan!!

Biz kadınlar hoşuz güzeliz,

Biz kadınlar almayı sevdiğimiz kadar da vericiyiz.

Bizi salın çayıra,

Sizi bilmem ama beni cebi dolu olmasa da bir “efendi” bu durumdan kurtara…!!

Ohh geldim(:

Biraz makyaj, saçımdı tokamdı derken ancak yola çıkabildim. Yolda gelirken birkaç arkadaşım aradı onlarla lafladım. Sonra mevzu biraz özele kayınca sohbet uzadı tabi..!! Kendi aramızda kritik kararlar alındı, hemen bir ani çıkışla konuya netlik kazandırıldı. Kırılan topuğumu onaran küçük beye de ayrıca teşekkür ederim… Kendisi beni, yol boyunca yalnız bırakmadı;)

Hımm… N’oldu, neden öyle baktınız?

Unuttunuz değil mi!!

Ben bir bayanım(:

Duygularımı yoğun yaşarım.

Ani kararlar vererek özür dilemeye en yakın cins ben olmama rağmen bir anda üste çıkmayı başaran içgüdülerimle bayan olmanın tadını çıkaranım;)

Siz takımınız gol attığında kükrerken ben sevinçten oturur ağlarım.

Sonra, içimdeki sahiplenmeyle, sahibi olduğum her şeyi, sarıp bir mendile sandığa kaldırırım. Her biri kullanılacak, bir arkadaş sohbetinde de olsa anlatılacaktır mutlaka birilerine…

Ben gizemli nitelendirilen hem cinslerimin gizem taşımayan ender kesimindenim. Anlatmaya doymayan, duyguları dilinde olan bir paylaşımcıyım.

Benim için yaşamın her anı kıymetli. Yaşarken, içimdeki soluğu kattığım havayı sizlerle birlikte teneffüs etmekten de çok mutlu olacağım.

Burada iki bey ile birlikte olmaktan kıvanç duyuyorum.

Ben tadını çıkarırken yaşamımın, teknik bilgileri ve kültürel konuları daha çok onlara bırakıyorum;)

Ve söz sizde beyler, bundan sonra sık sık uğrayacağım.

Ne gerek vardı çiçeğe Tahircim!!

Burhaneddin bu hediye de ne!!

Durun bir dakika çayı ben koyarım, e ne de olsa ben bir bayanım…

Dahası…

Bundan sonra çay ikramı benden((:

Bu yazıyı silin ve reklam kodunuzu yapıştırın

Daha önce sadece perşembe günleri mikro söyleşilerimizle burada olacağımızı söylemiştik fakat geçtiğimiz günlerde Öss’nin hemen ardından yayınlamak istediğimiz şu söyleşiyle bu kuralımızı sanırım yıkmış bulunduk. Başlayan yaz dönemi sebibyle günlerde sekmeler olabilir. Aslında o söyleşimizi Öss ile bağlantılı olduğu için sıcağı sıcağına yayınlamak istediğimizden ana sayfada yer vermiştik. Belirlediğimiz haftanın normal günüde, yani bugün yeni bir konukla yeni ve capcanlı bir söyleşi daha geçirdik. Onu içtenliği ve şiir esintili kurduğu cümleleriyle tanıyoruz. O, Sibel Bay… Bizlerle… Yazı içerisinde de görebileceğiniz şeyi burada da tekrarlayalım isterim. Geçtiğimiz zamanlarda bir komunite blog olmak yolunda ilk adımlarımızı atmıştık. Bu yolda Sibel Hanım da bizlerle olacak ve o güzel yazılarıyla sizlerle burada buluşacak… Ve sizden bir isteğiyle burada… Bu söyleşiyi aşağıdaki parçayı kısık seste dinlerken okuyun lütfen…

1. Eveet, bugün konuğumuz gerçekten içtenliğiyle tanınan ve yazılarında bunu bariz hissedebileceğimiz bir ablamız… Sibel ablacığım bilenler ve bilmeyenler için kendinden bahseder misin biraz rica etsem.

Elbette… 78 doğumluyum ve İzmir’de yaşıyorum. Ege Üniversitesi Makine teknikerliğini bitirdim ve tembelliğim gereği fazla sıkıntıya gelemeyerek devamını getirmedim. Proje işinden vazgeçip geçici süreliğine diyerek Atlı Spor Kulübü Başkanı’nın yanında çalışmaya başladım ve 6 yıldır da yanındayım.
Blog yazmaya ise geçtiğimiz sene Haziran ayında blogcu ile başladım ve Kasım’dan bu yana ise blogspot’ta devam etmekteyim. 1. yaşıma çok az bir süre kala benimle röportaj yapıyor olman da benim için ayrıca bir keyif belirtmek isterim…

2. Bloglar ilk yayılma döneminde genellikle kişisel özellikleri korumuşlardı fakat zamanla kişisel bir blog olmaktan uzaklaştılar. Bloglarını kişisel tutmayı başarabilen nadir kişilerden biri de sensin. Bu konuda ne düşünüyorsun, yani kişisel yazılar yazmaktan memnun musun?

Galiba insanlar yazı yazmaya başladıktan sonra ilgi alanlarının da zamanla daha iyi farkına varıyor! Ben bloğumu günlük yaptım; her gün nefes aldığım, soluklandığım, içimde ki bitiş anlarını dışa vuruş olarak kullandım/kullanıyorum. Bundan da çok memnunum. Yani bende gazete okuyorum, gündem takip ediyorum ve birçok şeye ilgi duyuyorum ama burası benim daha daha özelim. Ben evimi (içimden hep böyle demek geçer) böyle sevdim ve bana ait kılan da tamamen bilinmeyeni anlatıyor olmam. Elbette kendi dilimle, Sibelce… Okumaya devam edin →

Şu an yazmakta olduğum blog sitesini kategorilendirme konusunda oldukça zorlanıyorum gerçekten. Çünkü birçok konuya değiniyoruz ve ortaya çok renkli şeyler çıkıyor. Birçok konuya değiniyoruz derken biraz daha açmak istiyorum, bilmediğimiz yorumlama kapasitesine sahip olmadığımız konulara değinmiyoruz tabi. Benim bu sözlerden kastım kimi zaman çok kişisel yazılara rastlayabiliyor olmamız, kimi zaman da faydalı bilgiler içeren teknolojik gelişmelere dair yazılara rastlayabiliyor olmamız… Şimdi yeni bir kişisel yazımızla karşınızdayız. Onun tabiriyle yeni bir “sobe” ye cevap veriyoruz. Evet, cevaplayacağımız mim’in konusu “çocukluğunuzda ya da gençliğinizden hatırladığınız en komik veya en ilginç anınız…”

Hiç uzatmadan başlayalım yazımıza. Küçükken benim gözlerim çok çekikti. Kimi hocalarım bana da japon derlerdi. Bu sözden kaynaklanıyor olsa gerek halen japonlara karşı bir merakım vardır. Onlarla sohbet etmek, onları daha iyi tanımak isterim. Neyse dönelim konuya, ben 10-12 yaşlardayken şehirlerarası bir geziye çıkıyoruz ve rotamız o gün Bursa Botanik Parkı… Ben bir anda hocalarımdan kopuyorum, iki rehber hocamın ikisini de bulamıyorum. Oradaki temizlik görevlisi abimize hocaları sorduğumda da “ne biliyim ben yiğenim, biz burda çalışıyok sadece” cevabını alıyorum. Ama adamın tavrı oldukça ilginç, kendini korurcasına bir ses tonuyla geliyor cevap kulağıma, bu beni daha da korkutuyor. Sonrasında bir ses geliyor kulağıma. Aman Allah’ım… Bu ses, bu ses… Evet, evet onun sesi olsa gerek. Bu akisli bir şekilde kulağımda çınlayan “Japooon, Japooon…” sesleri… Kesin rehber hocam bu benim diyorum ve sesime gel taktiğini uyguluyorum. İlk defa gittiğim Bursa şehrinde kaybolmaktan bu sihirli sözcük sayesinde kurutluyorum

Benden bu kadar hocam, bir anı yeter. Bi de benim anılarımı anlatırken pek başarılı olduğum söylenemez, iyisi mi ben sizleri sıkmadan sonlandırayım yazımı…

Bir blog yazarı olmaya beni en çok iten sebeplerden birisi bu mim denen ve kimsenin tam olarak tanımını yapamadığı güzel şey olmuştu. Blog dünyasında o kadar güzel mimler dolaşıyordu ki ben de bir blog açıyım, bu güzelliğin içerisinde ben de oluyum demiştim. Şimdi güzel bir insandan kendi kadar güzel bir mim geldi bize. Bu pasa cevap vermemzlik olmaz. Efendim konu mal beyanatı… Nelere sahipsiniz biraz yazacaksınız, fakat “şurada evim var, sahile karşı yalım var; yok efendim bi de porşem (porche) var” şeklinde değil bu mal beyanatı… Neyse fazla uzatmadan mal beyanatıma geçiyim ben en iyisi…

• Uzun oldan geldiğimde benimle sadece yarım saat sohbet etmek için sabahın 4′lerine kadar bekleyen dünyalar tatlısı kuzenlerim var.
• Milleti yeter artık dedirtene kadar konuşan bir çenem var
• Beni ne kadar çok konuşursam konuşuyum dikkatle dinleyen arkadaşlarım var.
• Hayallerim var, bu kısa ve uzun zamana bağlı olarak değişiyor. Ankara’da teknoloji evi gibi bir öğrenci evi kurmak mesela…
• Beni blog dünyasında yanlız bırakaymayan arkadaşlarım ve dünyalar tatlısı ablalarım var.
• Her ne kadar aramızda fazla yaş olmasa da kuşak çatışması yaşadığım, ya da benim kasıtlı bu çatışmayı yarattığım bir ailem var
• Çok param yok ama param olmadığında paranın lafını etmeyecek dostlarım var.
• Beni çevremden olabildiğince soyutlayacak bir mp4′üm var. Kendi dünyamı yaşamamı sağlayacak bana…
• Az da olsa blogcu çevrem var ve bunlarla olan sohbetim hiç de yabana atılır cinsten değil…
• Hala bitiremediğim bir okulum var Ağlamak istiyorum…
• Falan filan da falan fistan işte ….

Evet kendi çapımızda saçmaladık, şimdi geldi bu güzel mimi bir pasla sonlandırmaya… Fakat öyle herkese atıp da milleti rahatsız etmek istemiyorum. Öyleyse ben bunu sadece yorumlarıyla blogumu renklendirenlerden harun kardeşime yollayım… Bakalım o napacak…